Tryb auto, dynamic workflows i agent teams - orkiestracja pracy w Claude Code

Cztery warstwy, jedno zadanie

Aktualizacje tego kursu na wrzesień i październik 2026 przeszły przez mechanizm z tej lekcji. Skrypt workflow podzielił kilkadziesiąt lekcji na grupy plików. Każdą grupę dostał osobny subagent z jednym kanonem faktów. Lider scalił raporty i wypisał, czego w kanonie brakowało.

W październiku doszedł etap sceptyków: każdy fakt z pierwszej rundy researchu sprawdzili niezależni agenci, którzy sami otwierali źródła. Wynik: 785 potwierdzeń, 13 korekt, 0 obaleń. Ręcznie, plik po pliku, zajęłoby to kilka wieczorów.

Claude Code daje Ci cztery sposoby na taką pracę równoległą. Lekcja o subagentach pokazała pierwszy. Tu domykamy resztę.

• Subagenci - jeden agent, jedno podzadanie, własny kontekst. Sięgasz po nich, gdy podzadań jest kilka i sam wiesz, jak je podzielić.
• Skills - instrukcje ładowane na żądanie, bez własnego kontekstu. To nie jest równoległość, tylko powtarzalność: ten sam przepis w każdej sesji.
• Dynamic workflows - Claude pisze skrypt JavaScript, który orkiestruje dziesiątki albo setki subagentów w tle. Wybierasz je, gdy podzadań jest za dużo na ręczny podział, a wynik jednego etapu decyduje o następnym.
• Agent teams - eksperymentalny zespół: lider i członkowie z własnymi oknami kontekstu, wspólną listą zadań i skrzynkami wiadomości. Do sytuacji, w których agenci muszą wymieniać się informacjami w trakcie pracy, nie tylko raportować liderowi.

Prosta reguła: jedno zadanie to sesja, kilka to subagenci, dziesiątki to workflow, a wymiana między agentami to team.

Sześć trybów uprawnień i cykl Shift+Tab

Zanim uruchomisz sto subagentów, ustal, kto ma prawo klikać „tak”. Stan na 1 października 2026. Claude Code ma sześć trybów uprawnień: default (w interfejsie: Manual), acceptEdits, plan, auto, dontAsk i bypassPermissions. Tabelę z opisami masz w lekcji Hooks, Skills i Permissions.

Skrót Shift+Tab przełącza tryby w cyklu podczas sesji: default → acceptEdits → plan → auto. Do cyklu nigdy nie wchodzi dontAsk, a bypassPermissions pojawia się w nim tylko wtedy, gdy włączysz go przy starcie: flagą albo kluczem permissions.defaultMode. Bieżący tryb pokazuje pasek stanu, np. „auto mode on” albo „manual mode on”. Komenda /permissions zarządza regułami allow, ask i deny oraz regułami trybu auto.

Domyślny tryb ustawiasz kluczem permissions.defaultMode w pliku ustawień. Wartości auto i bypassPermissions nie zadziałają z plików projektu: ani z .claude/settings.json, ani z .claude/settings.local.json. Obie działają z ~/.claude/settings.json, ale bypassPermissions zostaw na pracę w kontenerze albo maszynie wirtualnej.

Tryb auto: klasyfikator zamiast pytań

Stan na 1 października 2026: nowe sesje interaktywne w terminalu i w VS Code startują w trybie auto. Dotyczy to każdego planu i każdego dostawcy (Anthropic API, Bedrock, Google Cloud, Foundry). Między 14 sierpnia a 28 września 2026 auto startowało tylko na Pro, Max i Team. W tle działa klasyfikator, który ocenia akcje: bezpieczne przepuszcza bez pytania, ryzykowne blokuje albo kieruje do Ciebie. Ty widzisz mniej dialogów, a Claude pracuje bez przestojów.

Cztery zastrzeżenia, bez których ta informacja wprowadza w błąd:

1. Wersja. Start w auto na każdym planie wymaga Claude Code 2.1.284 lub nowszej. Starsze wersje, od 2.1.228 (macOS, Linux, WSL) albo od 2.1.233 (natywny Windows), startują w auto tylko na Pro, Max i Team. Jeszcze starsze startują w default (Manual).
2. Pierwsza sesja. Pierwsza sesja po instalacji lub aktualizacji może wystartować w innym trybie niż zwykle. Claude Code wybiera wtedy tryb, zanim pobierze z serwera flagi funkcji (feature flags). Kolejne sesje trzymają się reguły.
3. Wyjątki. claude -p (jednorazowe zadanie bez interfejsu) i Agent SDK (biblioteka do budowania własnych agentów) startują w default. U zewnętrznych dostawców albo przy wyłączonej telemetrii startują w auto (od 2.1.285). Wrześniowe wyjątki (Enterprise, klucz API z Console, Bedrock, Google Cloud i Foundry w terminalu) już nie obowiązują.
4. Twoja konfiguracja wygrywa. Własny permissions.defaultMode nadal ustala tryb startowy. Organizacja może też całkiem wyłączyć auto w ustawieniach zarządzanych przez administratora (disableAutoMode).

Auto wymaga też obsługiwanego modelu. Na Anthropic API to Opus 4.6 lub nowszy, Sonnet 4.6 lub nowszy albo Fable. U zewnętrznych dostawców (Bedrock, Google Cloud, Foundry) to Sonnet 5 lub nowszy, Opus 4.7 lub nowszy albo Fable. Na pozostałych modelach, w tym na Haiku, sesja startuje w Manual.

Konfiguracja i bezpieczniki

• /auto-mode-setup szkicuje dla klasyfikatora opis Twojej zaufanej infrastruktury (wpisy autoMode.environment) na podstawie projektu i ostatnich sesji. Szkic przeglądasz i zapisujesz w ustawieniach użytkownika. Komenda wymaga planu Pro, Max lub Team.
• Zakładka Auto mode w /permissions pokazuje reguły klasyfikatora i pozwala je zmienić. Zakładka Recently denied zbiera ostatnie blokady, a klawisz r ponawia akcję z Twoją ręczną zgodą.
• Reguła Containment Escape (od 2.1.257): akcje wyprowadzające Claude poza granice jego środowiska nie dostają automatycznej zgody. Chodzi m.in. o poświadczenia z serwera metadanych chmury, tunele na zewnątrz i sąsiednie kontenery. Jeśli Twoje środowisko naprawdę tego wymaga, opisz je we wpisach autoMode.environment. Auto przyspiesza pracę w projekcie, nie otwiera drzwi na zewnątrz.
• permissions.blockReadsOutsideWorkingDirectories w settings.json blokuje odczyt plików spoza katalogów roboczych sesji, w każdym trybie. Włącz to, jeśli w katalogu domowym leżą klucze albo dane klientów.
• Klasyfikator bez dopłat. Przy bezpośrednim połączeniu z Anthropic API serwer ocenia akcje w ramach zwykłych zapytań sesji, bez osobnych wywołań klasyfikatora. W terminalu wymaga to wersji 2.1.271 lub nowszej na Pro, Max i Team oraz 2.1.278 lub nowszej na Enterprise i kontach API. Anthropic włącza to stopniowo, a gdy serwer nie oceni sesji, Claude Code wraca do własnych wywołań klasyfikatora. Na Enterprise i kontach API te wywołania liczą się do zużycia tokenów.

Test na start: pierwsze dwie sesje w auto prowadź z otwartymi oczami. Co przeszło bez pytania, zobaczysz w przebiegu sesji. Co klasyfikator zablokował, pokaże zakładka Recently denied w /permissions. Jeśli coś Cię zaskoczy, dopisz regułę deny. Pamiętaj tylko, że reguła dla Bash dopasowuje tekst komendy, więc nie jest twardą granicą: /bin/rm czy sh -c ją ominą. Klasyfikator jest dobry, ale za repo odpowiadasz Ty.

Dynamic workflows: Claude pisze skrypt orkiestracji

Workflow to skrypt JavaScript, który Claude pisze sam na podstawie Twojego zadania. Skrypt uruchamia subagentów w tle, zbiera wyniki i przekazuje je dalej. Ty opisujesz cel, nie procedurę.

Dostępność (stan na 1 października 2026): wszystkie plany płatne, a także Anthropic API, Amazon Bedrock, Google Cloud Agent Platform i Microsoft Foundry. Na Pro włączasz je w wierszu Dynamic workflows w /config. Debiut: końcówka maja 2026 jako research preview (wczesna wersja testowa); dziś już bez tej etykiety.

Limity, które porządkują skalę

Parametr	Wartość	Uwaga
Równoległych agentów	16	domyślnie; mniej, gdy komputer ma mniej procesorów
CLAUDE_CODE_WORKFLOW_MAX_CONCURRENT_AGENTS	1-256	zmienna środowiskowa, od 2.1.269
Elementów w parallel() / pipeline()	4096	na jedno wywołanie
Agentów na jeden przebieg	1000	twardy sufit
Rozmiar workflow (wskazówka dla Claude)	medium: poniżej 10 agentów	domyślnie; na Pro small: poniżej 5 (od 2.1.271)
Ostrzeżenie „Large workflow”	ponad 25 agentów lub prognoza ponad 1,5 mln tokenów	tylko ostrzega, nie zatrzymuje przebiegu

Rozmiar to wskazówka, nie twardy limit: prompt, który wymaga innej skali, ją nadpisze. Zmienisz go w /config (wiersz Dynamic workflow size): small, medium, large (poniżej 50 agentów) albo unrestricted.

Ostrzeżenie „Large workflow” pojawia się w panelu zadań pod polem wpisywania i odsyła do /workflows, gdzie zatrzymasz przebieg. Próg 25 agentów obowiązuje przy domyślnym rozmiarze. Gdy sam wybierzesz rozmiar, progiem staje się jego liczba agentów, a przy włączonym ultracode ostrzeżenie się nie pojawia.

Limit 20 subagentów naraz z lekcji o subagentach nie dotyczy agentów workflow, bo te mają własne limity z tabeli. Zwykłe łańcuchy subagentów zagnieżdżają się domyślnie do 3 warstw (od 2.1.219).

Limit równoległych agentów podnoś ostrożnie. 16 równoległych agentów na Sonnecie 5.5 to inna faktura niż 128 na Opusie 5.5.

/workflows: pauza, wznowienie, zapis

Komenda /workflows pokazuje bieżące i zakończone przebiegi. W widoku przebiegu klawisz p wstrzymuje i wznawia przebieg, a x zatrzymuje agenta albo cały workflow. Klawisz s zapisuje skrypt jako Twoją komendę: w .claude/workflows/ projektu albo w ~/.claude/workflows/. Potem uruchomisz go jako /<nazwa>.

Od 2.1.271 przebieg sam się wstrzymuje przy limicie użycia planu. Agenci, którzy trafili na limit, czekają na reset, a nowi nie startują. Po resecie przebieg rusza dalej bez Twojego udziału. Warunki: sesja interaktywna zalogowana abonamentem claude.ai, reset w ciągu 24 godzin i najwyżej dwa takie postoje na przebieg. Limit tygodniowy może się zresetować później, a wtedy agent kończy pracę błędem.

Wbudowany przykład: /deep-research. Zanim napiszesz własny workflow, uruchom go i zajrzyj do /workflows, żeby zobaczyć, jak wygląda przebieg od środka.

ultracode: workflows przy dowolnym poziomie effort

Ultracode to ustawienie Claude Code, nie poziom effort modelu. Gdy jest włączony, Claude sam planuje dynamic workflow dla każdego większego zadania w sesji. Od wersji 2.1.284 (28 września 2026) działa przy każdym poziomie effort i go nie zmienia. Wcześniej wymuszał xhigh, a wybór innego poziomu go wyłączał.

Jak go włączyć:

• /effort ultracode włącza go na bieżącą sesję, /effort ultracode off wyłącza (forma off wymaga 2.1.284 lub nowszej)
• w suwaku /effort klawisz Tab przełącza Ultracode, a Enter zatwierdza (2.1.284 lub nowsza)
• flaga claude --effort ultracode startuje sesję z ultracode i effort xhigh (2.1.203 lub nowsza)
• wpis "ultracode": true w settings włącza go w każdej sesji

Suwak ultracode w /model zniknął. Nie włączysz go też zmienną CLAUDE_CODE_EFFORT_LEVEL ani zapisanym kluczem effortLevel, bo żadne z nich nie przyjmuje wartości ultracode.

Chcesz puścić jako workflow tylko jedno zadanie? Wpisz w prompcie słowo ultracode albo poproś wprost o workflow. Effort sesji zostaje bez zmian.

Ultracode kosztuje. Każda prośba zużywa więcej tokenów i trwa dłużej, a na abonamencie te tokeny idą z limitu planu. Przy rutynowej pracy wyłącz go.

Częste nieporozumienie: ultrathink i ultracode to dwie różne rzeczy. Słowo ultrathink w prompcie prosi o głębsze rozumowanie tylko w tej jednej turze i nie zmienia effort sesji. Frazy w rodzaju „think hard” Claude Code traktuje jak zwykły tekst. Głębokość rozumowania na stałe ustawia /effort: domyślnie medium na Opusie 5.5 i Sonnecie 5.5, xhigh na Opusie 4.7, high na pozostałych modelach. Ultracode dokłada do tego równoległość.

Aktualizacja (1 października 2026): poprzednia wersja tej lekcji nazywała ultrathink reliktem. To był błąd, słowo działa.

Agent teams: zespół z własnymi oknami kontekstu

Agent teams są eksperymentalne i domyślnie wyłączone. Włączasz je zmienną środowiskową CLAUDE_CODE_EXPERIMENTAL_AGENT_TEAMS=1. Lider dostaje zadanie i pracuje z członkami zespołu, z których każdy ma własne okno kontekstu. Zespół korzysta ze wspólnej listy zadań i ma skrzynki wiadomości do komunikacji.

Trzy rzeczy do zapamiętania (stan na 1 października 2026):

• Działają tylko w sesji interaktywnej. W claude -p ich nie uruchomisz.
• Od 2.1.178 nie ma narzędzi TeamCreate i TeamDelete. Po włączeniu zmiennej każda sesja ma jeden domyślny zespół, a Claude powołuje członków bezpośrednio.
• Hook TeammateIdle odpala się, gdy członek zespołu przechodzi w bezczynność.

Kiedy team zamiast workflow? Gdy zadanie wymaga uzgodnień między agentami: frontend i backend muszą ustalić kontrakt API, zanim ruszą dalej. Workflow przekazuje wyniki w jedną stronę. Team pozwala na wymianę w obie. Cena: eksperymentalny status i więcej kontekstu w obiegu.

Koszt: /usage przed i po

Trzy warstwy agentowe (subagenci, workflows, agent teams) mnożą tokeny. /usage (aliasy /cost, /stats) pokazuje zużycie sesji razem z subagentami i stan limitów planu. Na planach Pro, Max, Team i Enterprise dostajesz też rozbicie, co zjada limit: skille, subagenci, pluginy, serwery MCP.

Gdy masz włączone usage credits (dokupione kredyty rozliczane po stawkach API), /usage pokaże też osobny wiersz kredytów. Na Team i Enterprise zobaczysz w nim swoje wydatki z bieżącego miesiąca. Na Pro i Max kwota pojawi się dopiero po ustawieniu miesięcznego limitu wydatków, bez limitu wiersz pokazuje tylko „Unlimited”.

Pasek Spend limit (od 2.1.251) dotyczy wyłącznie firm, które łączą się przez Claude apps gateway z limitem wydatków. To bramka do Claude, którą organizacja stawia na własnych serwerach. Zaglądaj do /usage przed uruchomieniem workflow i po nim, nie dopiero na fakturze.

Dwie zasady z lekcji o subagentach obowiązują tu podwójnie. Orkiestrator na mocnym modelu: Opus 5.5 (od 2.1.280 domyślny w Claude Code na każdym planie) albo Fable 5.1. Wykonawcy na Sonnecie 5.5 albo z niższym poziomem effort. Wysoki effort tylko tam, gdzie zadanie tego wymaga.

Według testów Anthropic Opus 5.5 na medium dorównuje Opusowi 5 na high albo go przewyższa w zadaniach programistycznych. Jest też tańszy od Opusa 5, więc według Anthropic limity planu starczają na nim o 25% dłużej.

Ćwiczenie

Weź jedno zadanie, które ma naturalny podział na 6-10 podzadań (np. „w każdym pliku README w monorepo sprawdź, czy sekcja instalacji zgadza się z package.json”).

1. Spójrz na pasek stanu: w jakim trybie jesteś? Jeśli w default (napis „manual mode on”), przełączaj Shift+Tab, aż dojdziesz do auto. Zajrzyj do zakładki Auto mode w /permissions.
2. Zapisz stan /usage na start.
3. Wariant A: poproś Claude o wykonanie zadania łańcuchem subagentów, po jednym na plik. Zanotuj czas i odczyt /usage.
4. Wyczyść sesję (/clear) i znów zapisz /usage.
5. Wariant B: poproś o to samo jako dynamic workflow (na Pro najpierw włącz wiersz Dynamic workflows w /config). Otwórz /workflows, w połowie wstrzymaj przebieg klawiszem p i wznów go tym samym klawiszem. Zanotuj czas i /usage.
6. Porównaj oba warianty: czas, tokeny, jakość wyniku. Jeśli workflow wygrał, zapisz go klawiszem s jako własną komendę.

Podsumowanie Modułu 4

To był cały Moduł 4 - Claude Code CLI. Teraz potrafisz:

• Zainstalować i skonfigurować Claude Code
• Tworzyć CLAUDE.md z konwencjami projektu
• Używać slash commands, flag i pipe w codziennej pracy
• Konfigurować hooks, skills i permissions
• Podłączać MCP Servers (GitHub, bazy danych, Slack)
• Delegować zadania do subagentów
• Uruchamiać background tasks, zlecać zadania sesjom w chmurze i integrować z CI/CD
• Pracować w trybie auto, uruchamiać dynamic workflows i eksperymentalne agent teams

Chcesz automatyzować więcej? Dołącz do newslettera na czechu.blog - co tydzień nowe komendy Claude Code, gotowe konfiguracje CLAUDE.md i workflow dla developerów.

W Module 5 wyjdziesz poza terminal: Claude API dla nie-developerów, automatyzacja workflow z konektorami i pełny proces content marketingu.